madruGada

jutro rano zarzucam plecak na grzbiet, lapie riksze na dworzec autobusowy i wybieram sie do delhi lokalnym busem. nie wiem dokladnie, o ktorej autobus odjezdza, ale w kraju tak gesto zaludnionym jak indie, transport publiczny jest w ciaglym ruchu i w ciaglej gotowosci do odjazdu, wiec mam nadzieje, ze ruszy w miare wczesnie.

podroz ma trwac siedem godzin, z kilkoma przystankami na siusiu i jedzenie w przydroznych budach. dawno nie korzystalam z autobusu (pociagi w indiach sa wygodniejsze, ale na jutro nie bylo ani jednego wolnego miejsca) i tym chetniej pogapie sie na indyjskie krajobrazy wzdluz drogi (a nie wzdluz torow).

wczoraj nie spalam pol nocy - mysli i leki ciely mi glowe z predkoscia odrzutowca. to strach przed kolejna samotna wyprawa do wielkiego, zatloczonego miasta, w ktorym za zadne skarby nie chce ladowac po zmroku, z ciezkim plecakiem i poupychanymi w torbie dolarami. a przeciez nie wiem, kiedy autobus z riszikesz odjedzie i nie wiem tez, o ktorej do delhi dotrze. pol nocy przerazala mnie wizja dyskusji z nieustepliwymi rikszarzami - ktorzy jak sepy kraza wokol ofiary, doskonale czujac, jak jest zmeczona i zagubiona i jak desperacko pragnie sie znalezc we wlasnym pokoju na pahar ganji. swoja droga wizja szukania czystego i taniego pokoju na pahar ganji tez mnie przerazala przez pol nocy. do tego fundowalam sobie inne kombinacje obaw oraz koszmarnych trosk: wyjatkowo nie wkrecilam sie w strach przed lataniem, pewnie zaczne wariowac jutro.

pierwsze tego typu histerie nawiedzily mnie w manili, kiedy to jako matka prawie dwuletniego kajtka udalam sie w miesieczna i samotna podroz na filipiny, zeby "nabrac dystansu", "dowiedziec sie, kim jestem" i "jak funkcjonuje poza obiegiem zamknietym", jakim bylam ja plus moj najdrozszy synek. zamiast oczekiwanej wolnosci i udanego powrotu do ewy sprzed kajtka (rozesmianej, otwartej, wiecznie zaprzyjaznionej i zyjacej bez cienia - powtarzam - bez cienia, strachu o cokolwiek) - kulilam sie spocona na lozku i blagalam bogow, zeby juz wreszcie wrocic do domu, najlepiej droga ladowa, bo perspektywa lotu lokalnymi liniami do hongkongu, gdzie (na szczescie) przesiadalam sie w BA - doprowadzila mnie na skraj zalamania nerwowego.

potem miewalam rozne paranoje - glownie lotnicze, ale tez te dotyczace mojej nierozwijajacej sie kariery oraz ustawicznego gorzknienia, nad ktorym nie jestem w stanie zapanowac. wczoraj jednak znowu siegnelam dna strachu.

o piatej nad ranem obudzily mnie dzwonki maszerujacych po bruku mulow, ktore dzwigaja piasek, zwir i cegly na pobliska budowe.

nastal dzien i wiedzialm, ze jakos sobie przeciez poradze (w tym strasznym miescie noca, sama i tak dalej).

mialam dwie godziny do porannej jogi, siegnelam wiec po ksiazke (niewiarygodna "rzeke krwi. podroz do peknietego serca afryki" tima butchera), potem lyknelam ostatnia dawke ziol, pomasowalam brzuch, ubralam sie lekko i poszlam do govindy na ostatnia poranna lekcje.

ps.

zastanawiajace - czytam "afrykanska odyseje"- spotykam rose, ktora pracuje z uchodzcami, czytam "rzeke krwi"o kongo - spotykam wymuskanego belga. boje sie - i spotykam neboise...