madruGada

moje zycie w riszikesz przebiega prosta droga:

pobudka po siodmej, lyk wody, potem dwudziestominutowy spacer na dol - do laxman jhula, gdzie miesci sie szkola givindy (mojego nauczyciela), dwie godziny praktyki, poludniowe  sniadanie w ganga beach restaurant (micha pelna musli ze swiezymi owocami, curdem i miodem; do tego imbirowo-cytrynowa herbata), wloczenie sie po riszikesz (ksiegarnie, kafejki netowe, czytanie przy kawie, ogladanie ciuchow w sklepikach albo szukanie tanszego hotelu - szukanie dobrego masazysty, szukanie dobrego lekarza-zielarza), nastepnie dwudziestopieciominutowy marsz pod gore (wsrod tlumu hinduskich pielgrzymow), do bhandari swiss cottage, gdzie mieszkam w pokoju za 300 rupii, prysznic, pranie, czytanie (do tego chrupanie marchewki, skubanie orzeszkow ziemnych i winogron, polykanie banana) - po czym nadchodzi piata po poludniu i trzeba wychodzic (dwadziescia minut w dol) na kolejna dwugodzinna sesje jogi, po ktorej rzucam sie wyglodniala na wegetarianskie sizzlery, na warzywne zupy, masale dosy, chana masale, thali i palak paneery... i znow maszeruje pod gore (dwadziescia piec minut), jest juz ciemno - czasem zajrze do netu, czasem po prostu wracam do pokoju, biore prysznic i czytam tak dlugo az oczy same mi sie nie zamkna.

oczywsicie, powyzsza prosta droga jest taka z grubsza - bo codziennie spotykam jakis ludzi i wchodze z nimi w sporadyczny i niegleboki kontakt - poza rosa i neboise, spotkalam kilku pozytywnych, zabawnych anglikow (ona stomatolog, on - inzynier mechanik), z ktorymi wybralismy sie motoriksza na kumbh mela i zanurzylismy nogi w swietej gandze w dniu najwazniejszego holy bathu (15.III) oraz kilku zintelektualizowanych amerykanow, zapalonych surferow i podroznikow piszacych doktorat z psychologii - wczoraj ci ostatni, nie wiedzac o moich urodzinach, zostawili mi w prezencie ksiazke jonathana safrana foera "extremely loud and incredibly close", nie wiem jednak, czy dam rade ja przeczytac po angielsku. foer jest genialnym, mlodym autorem - ale nie starczylo mi cierpliwosci na jego pierwsza ksiazke (po polsku) - wiec pewnie wymienie "extremely loud..." na cos innego w bookshopie.

poza tym spotykam ludzi na jodze - trafilam na mega zaawansowana grupe doskonalacych sie nauczycieli z calego swiata, ktorych porozciagane kregoslupy wyprawiaja cuda na matach. bardziej jednak ich obserwuje niz z nimi gadam - bo ja dopiero kilka dni temu pierwszy raz w zyciu usiadlam w kwiecie lotosu - co jest moim wielkim osiagnieciem, albowiem biodra mam (mialam) zamkniete na trzy spusty. niesamowite, naprawde - bylam przekonana, ze nigdy nie zloze nog na krzyz... a w lotosie usiadlam dzieki govindzie, ktory pokazal mi, jak to mam zrobic: just like that. govinda jest genialny. teraz najgorecej pracuje nad staniem na glowie - kiedy mam zly, pelen strachu i ciezkich mysli dzien, nie jestem w stanie uniesc bioder do gory. BOJE SIE, ze upadne. przy headstandzie govinda przede wszystkim mowi o tym, zeby pokonac strach...rozwalic mur strachu w glowie (przydalby sie jakis neboise obok). reszta asan idzie mi bardzo dobrze. szczerze mowiac, przymierzam sie, zeby w przyszlym roku wrocic do givindy na cztery tygodnie i zrobic kurs nauczycielski. za rok przestane sie bac. tak czuje.