madruGada

proszę państwa, muszę przyznać, że jestem nieco zagubiona w przestrzeni (na szczęście odnajduję się w czasie) i z całą pewnością pokonuję właśnie życiowy rekord w kategorii przebytej ilość kilometrów w ciągu paru dni.

na zanzibarze jest prąd (choć bywa zmienny) - o czym uprzejmie donoszę, więc pierwszą rzeczą, jaką zrobiłam po wejściu do domu i zrzuceniu plecaka z ramion było włączenie muzyki z naszego stołowego sound systemu, której brzmienia nie zakłócał rozkaszlany generator.

ponadto, w ramach pory deszczowej, na zanzibarze padają deszcze. padają o wiele więcej niż w ubiegłym roku i wiecznie zielone drzewa są jeszcze zieleńsze, liście w ich koronach podwoiły objętość, młode bananowce wyrosły jak - nieprzymierzając - grzyby po deszczu, a przydrożne krzaki są wyższe od mojego syna. drogi są muliste i błoto zostawia kropki i bryzgi na łydkach. chmury chronią nas przed palącym słońcem, powietrze jest lepkie, ale dochodzące znad oceanu bryzy potrafią przyjemnie tę lepkość rozbić.

jest ciepło, jakże by inaczej, i znowu trudno mi jest sobie wyobrazić temperatury w polsce. pakuję plecak na jutrzejszy wylot i staram się wepchnąć weń bluzki z długimi rękawami (zamiast cienkich podkoszulków na ramiączkach), tuniki i spódnice na dżinsy (zamiast aladynów) i dwie bluzy z kapturem pod polar (zamiast cienkich sukienek).

jestem nieziemsko szczęśliwa - po wspaniałej jodze w indiach, przelatuję do polski, wprost w objęcia wytęsknionych, ukochanych ludzi.