madruGada

***************************

gorąco, nieprzyzwoite gorąco, oblepiło nas na lotnisku w dar. na parę chwil zapomnieliśmy, jak się oddycha w takim goracym powietrzu, zwłaszcza, że polska wiosna tego roku była arktyczna i z lubością, wręcz nawykowo, chłodziliśmy ciała.

w domu, na zanzibarze, dostaliśmy po szklance świeżo wyciśniętego soku z pomarańczy i po rozpakowaniu sześćdziesięciu kilo bagażu - pojechaliśmy na kolację do "la taverna", włoskiej knajpki przy darajani, której właściciele urządzili wczoraj specjalną, kończącą sezon, bufetową kolację dla ekspatów. i znowu na początek dostałam do ręki szklankę, tym razem pełną czerwonego wina z owocami, czyli prawdziwą sangrię, która spowodowała, że moje zmęczone i niewyspane ciało poczuło się lekko, a głowa na wyciągniętej w chmury szyi, kręciła się wokół południków, równoleżników i biegunów, powracając czasem z okołoziemskich orbit, żeby z nietrzeźwym, serdecznym uśmiechem spojrzeć na te tłumy białasów (i nie tylko), które przyszły do tawerny i z którymi całowałam się na przywitanie, z którymi prowadziłam zwyczajowe rozmowy (tak, tak, chmura pyłów zatrzymała nas w polsce, tak, tak, to straszne, spadł nam prezydent z żoną, tak, tak, joga w indiach odbywała się prawidłowo i ascetycznie, tak, tak, wszystko, co udało mi się zascezować w indiach, nadrobiłam toksycznie w polsce, tak, tak, jest świetnie) i z którymi niebawem się pożegnałam, bo nasze dziecko było jedynym dzieckiem w towarzystwie i zaczynało się nudzić, czym zgrabnie i niechcący mnie zaraziło. chciałam wreszcie usiąść na tarasie, nalać sobie kolejną szklaneczkę czegoś mocniejszego i gapiąc sie na gwiazdy, posłuchać o tym, co się wydarzało (na budowie) podczas naszej nieobecności.

poza szklankami niezbędnych do życia napojów, wyspa objawiła mi się na nowo w hordach ciągle obecnych (głównie w cukrze i chlebie) mrówek, w tuzinach much zlatujących się do najdrobniejszych kęsów oraz w problemach komunikacyjnych - od rana siedzę w wirtualnej polsce i próbuję BEZSKUTECZNIE odczytać jakiegokolwiek mejla: nic się nie otwiera, nic się nie wyświetla i jeśli nic się nie zmieni, będę musiała założyć nową skrzynkę pocztową.

a jutro wszyscy (hasbend, kajtek, jego przyjaciel ziggy oraz nasi menedżerowie) jedziemy do sunshine matemwe, jednego z najpiękniejszych hoteli na zanzibarze, żeby rzucić się w wir tytanicznej, szlachetnej pracy (przy szklankach deszczów).